Ocet znany jest od wieków. Używali go zarówno starożytni Babilończycy (uważa się, że wytwarzali go z daktyli i konswerowali w nim żywność), Grecy, jak i Rzymianie.
Używana obecnie na Zachodzie nazwa octu – vinaigre, pochodzi od francuskiego słowa, które oznacza kwaśne wino. Jak można ławto się domyślić w domowym zaciszu łatwo więc przygotować ten rodzaj octu, a metoda polega na pozostawieniu niezakorkowanego wina owocowego lub wytrawnego na około dwa tygodnie. W tym czasie dochodzi do fermentacji dzięki, której powstaje ocet. Ocet może powstać rzecz jasna nie tylko z wina lecz z praktycznie każdego składnika, który może fermentować (np. winogrona, jabłka, ryż), dzięki czemu na rynku możemy spotkać bardzo szeroką gamę octów. Każdy z nich ma sój charakterystyczny smak i aromat, który można urozmaicić dodatkowo poprzez zastosowanie ziół i przypraw. Octy mogą różnić się również mocą – by móc dany płyn nazwać octem musi on mieć co najmniej 4% kwasu octowego (ocet produkowany przemysłowo ma zazwyczaj 6 lub 10%).
Jaki ocet wybrać?
Wybór octu zależy od naszych indywidualnych upodobań, jednak niektóre rodzaje zwykło się uważać za kanoniczne dla wybranych dań lub regionów świata.
Ocet jabłkowy
Niezbyt kwaśny, o miłym jabłkowym posmaku. Idealnie nadaje się do doprawiania potraw i lekkich marynat. Obecnie popularnym trendem jest rozcieńczanie łyżeczki octu jabłkowego w szklance wody i picie w celu odkwaszenia organizmu i wzmocnienia diety odchudzającej. Ocet jabłkowy można zrobić w domu – wystarczy obierki z jabłek zalać letnią wodą z cukrem (łyżka stołowa cukru na litr wody), przykryć ze względów sanitarnych gazą i odstawić w ciepłe miejsce. Po sfermentowaniu ocet należy przecedzić i przelać np. do butelek z zakrętką.
